Taki właśnie był sobotni spektakl „Dziecko” autorstwa wybitnego francuskiego dramaturga Joëla Pommerata, który mieliśmy ogromną przyjemność gościć na deskach Gubińskiego Teatru „Na Scenie”.

    To niezwykłe spotkanie z teatrem stworzyli dla nas słubiccy aktorzy amatorzy, uczestnicy projektu „Kultura buduje mosty”, pod czułą, uważną i niezwykle świadomą opieką reżyserską Elżbiety Donimirskiej. I właśnie słowo *mosty* wydaje się tutaj szczególnie ważne — bo tego wieczoru zbudowano ich naprawdę wiele. Między sceną a widownią. Między aktorem a widzem. Między dzieciństwem a dorosłością. Między pamięcią a teraźniejszością.

    „Dziecko” to dramat niezwykły w swojej prostocie i bezkompromisowy w swojej prawdzie. Zbudowany z krótkich, pozornie niezależnych scen, przypomina mozaikę codzienności — tej zwyczajnej, domowej, znanej nam wszystkim aż nazbyt dobrze. A jednak u Pommerata nic nie jest zwyczajne. Każde spojrzenie, każde zawieszenie głosu, każde niedopowiedziane zdanie staje się lustrem, w którym widz może zobaczyć siebie.

    To spektakl o rodzicielstwie — ale nie tym instagramowym, idealnym i wygładzonym. To opowieść o zmęczeniu, zagubieniu, winie, tęsknocie i miłości, która nie zawsze potrafi znaleźć właściwe słowa. O dzieciach, które uczą się świata, i dorosłych, którzy wciąż próbują nauczyć się samych siebie.

    Pommerat nie moralizuje. Nie wskazuje winnych. Nie daje prostych odpowiedzi. I może właśnie dlatego jego tekst tak mocno porusza — bo pozwala każdemu widzowi dopisać własną historię.

    Sobotni spektakl został przyjęty przez gubińską publiczność tak, jak tylko nasza publiczność potrafi — żywo, spontanicznie, prawdziwie. To wyjątkowa cecha naszych widzów: reagują całym sobą. Śmieją się szczerze, milkną w skupieniu, wzruszają bez wstydu i nagradzają artystów nie tylko brawami, ale obecnością serca. Każdy spektakl wystawiany przez Gubiński Dom Kultury spotyka się z tym niezwykłym, autentycznym dialogiem z widownią — i tym razem nie było inaczej.

    Były momenty śmiechu — czasem gorzkiego, czasem oczyszczającego. Były chwile ciszy, tej najcenniejszej w teatrze, kiedy wiadomo, że słowa trafiły dokładnie tam, gdzie powinny. I były owacje — zasłużone, długie, wdzięczne.

    To był wieczór, który przypomniał nam, po co istnieje teatr.

Nie po to, by uciekać od rzeczywistości.

Ale po to, by odważyć się spojrzeć jej w oczy.

Dziękujemy wszystkim twórcom i wykonawcom za tę niezwykłą podróż.

Dziękujemy Elżbiecie Donimirskiej za wrażliwość i artystyczną odwagę.

Dziękujemy aktorom za prawdę.

I dziękujemy publiczności — bo bez Was teatr nie oddycha.

Do zobaczenia na kolejnych spotkaniach Teatru „Na Scenie” GDK…

Autor: Joël Pommerat
Opieka i reżyseria: Elżbieta Donimirska
Obsada: Uczestnicy warsztatów teatralnych projektu „Kultura Buduje Mosty”
Realizacja – światło i dźwięk – Bogdan 'scandal’ Stasiak
fot. Ola Rodak

 

s.